Personal me vs. business me

Hoe mijn zakelijke ik verschilt van mijn persoonlijke ik

Mijn zakelijke ik en mijn persoonlijk ik zijn twee verschillende personen. Natuurlijk is er overlap, want ik ben nog altijd Johanne. Als ik aan het werk ben en als ik thuis ben. Maar ik merk de laatste tijd dat ik op zakelijk vlak veel doortastender kan zijn dan op persoonlijk vlak. Dat ik op zakelijk vlak minder angsten ken dan op persoonlijk vlak. Het is natuurlijk niet gek dat je niet alles van je persoonlijkheid thuis meeneemt naar werk, maar ik vond het toch opvallend. Wat is er nu precies zo anders en waarom heb ik daarin zo’n duidelijke scheidslijn aangebracht?

Eerlijk gezegd weet ik niet hóe het zo is ontstaan. Want ik heb altijd gezegd dat waar ik ook ben, ik mezelf ben. En dat is in zekere zin ook zo. Ik zou me nooit anders voordoen dan ik ben. Dat betekent dat ik op werk en met mijn collega’s even persoonlijk ben als dat ik thuis ben (je snapt wat ik bedoel). Informeel is voor mij echt het sleutelwoord als het gaat om werkgeluk. Ik ben iemand van je’s en jij’s, de ‘korte lijnen’ en het binnenwandelen wanneer ik dat wil. Ik houd niet van gesloten deuren, het moeten maken van afspraken voor de kleinste dingen en hiërarchie.

Dus ja, wie ik thuis ben, ben ik op werk deels ook. Maar als het gaat om doortastendheid, optimisme en minder angsten, dan heb ik dat op zakelijk vlak beter voor elkaar dan op persoonlijk vlak. Stom he? Dat maakt mij namelijk op werk een beter persoon dan ik thuis ben. Of in ieder geval, dat maakt dat ik graag ook mijn zakelijke persoon thuis wil hebben. Want daar zou ik zeker bij gebaat zijn. Thuis wil ik namelijk nog wel eens last hebben van (hele onnodige) onzekerheden, cynisme, doemdenken en opgeven. Tja, niet echt punten waar ik trots op ben, maar zeker wel punten waar ik iets aan kan doen. Want blijkbaar kan ik het wel. Maar niet als het gaat om opruimen en schoonmaken, maar wel als het gaat om winacties, teksten schrijven en de regelteef (sorry) uithangen.

Doortastendheid: ik versus zakelijke ik

Beslissingen maken? Doorzetten en risico’s nemen? Laat dat maar aan zakelijke Johanne over. Nee, ik ben geen superheld op dit vlak. Maar er zit een duidelijk verschil in mijn vermogen om zo te zijn op werk en op persoonlijk niveau. En misschien is dat ook niet gek, want een groot risico nemen in je persoonlijk leven kan ook grote persoonlijke gevolgen hebben. Als het om werk gaat is dat toch anders. Natuurlijk kan een beslissing die je neemt fout zijn. En natuurlijk zijn er risico’s aan verbonden. Maar uiteindelijk voelen de gevolgen minder groot. Als je bij de juiste werkgever zit, dan weet hij of zij ook dat fouten gemaakt worden. Je hoeft niet direct ontslagen te worden, als je daarvoor vreest. Maar als ik nadenk over persoonlijke keuzes, dan klinken de gevolgen een stuk meer rigoureus. En dat weerhoudt mij ervan om ook thuis doortastend te zijn. Grenzen op te zoeken en meer te yolo’en.

Optimisme: ik versus zakelijke ik

Ik wil mezelf geen negatief persoon noemen. Want in de basis ben ik dat ook niet. Maar ik ben wel heel goed in doemdenken. Dat is op zakelijk vlak zo, en dat is zeker thuis zo. Maar als ik met werkdingen bezig ben, kan ik het zoveel sneller loslaten dan wanneer er iets op persoonlijk vlak speelt. Het zijn hele kleine dingen die ik heel groot kan maken. Als ik dat op werkdagen doe, dan pak ik het gedoemdenk aan los ik  het op. Als ik dat ’s avonds of in het weekend doe, kan ik er in blijven hangen. Ook hier denk ik weer dat het te maken heeft met hoe zwaar dingen wegen. Je maakt andere afwegingen op het werk dan dat je thuis zou doen. Een zakelijke beslissing heeft meer afstand tot wie jij als persoon bent. En dat maakt het volgens mij makkelijker om sneller dingen los te laten en dus positiever te zijn. Optimisme is voor mij echt een dingetje en dat heeft bij mij ook écht te maken met het vermogen tot loslaten. Het verleden loslaten is geen probleem, maar het heden… Ik heb wat persoonlijke angsten waar ik graag positiever naar wil kijken, en ik werk eraan, maar dat is moeilijk.

Angsten: ik versus zakelijke ik

Daarin zit een beetje overlap met wat ik hiervoor zei, maar dat is waarschijnlijk óók niet gek. Zonder mijn angsten zou ik een stuk positiever in het leven staan. Ik heb last van restangsten van toen ik een sociale angststoornis had. Dat is alweer jaren geleden, dus dat mag niet meer relevant genoemd worden, maar ik merk toch dat er een residu is blijven hangen. En dat speelt zich dus voornamelijk af in mijn persoonlijke leven. Als ik aan het werk ben heb ik daar eigenlijk nauwelijks last van, totdat ik thuiskom. Echt, het is geen drama. En zoveel last ondervind ik er ook niet van maar ’t is wel opvallend. Dit vind ik een lastige om te verklaren en zal ongetwijfeld te maken hebben met eerdergenoemde verklaringen, maar toch. Omdat dit iets dieper ligt, verwachtte ik dat ik er zakelijk ook last van zou hebben. Niet dus. En dat is overigens heel fijn, want zo kan ik op dat vlak in ieder geval meer mijn gang gaan en durf ik uitgesprokener te zijn.

Voor sommigen zal het proces een bewuste zijn. Ten minste, ik kan me voorstellen dat je een bewust persona creëert in je zakelijke leven. Zodat je de twee niet met elkaar mengt. Want ja, er zijn natuurlijk genoeg mensen die absoluut geen behoefte hebben aan inmenging van hun persoonlijke leven in hun zakelijke leven. Daar kan ik enigszins inkomen. Het hangt natuurlijk heel erg af van de plek waar je werkt en met wie je werkt. Maar wat mij betreft mis je wel iets als je niets van je echte zelf toelaat op werk. Ik kon dat een paar jaar geleden niet en merkte écht dat ik veel miste. Ik merkte dat ik eenzaam was op werk. Sinds ik met andere mensen werk is dat heel anders en heb ik veel meer een overlap kunnen maken, gewoon omdat ik dat wilde.

Heb jij ook het gevoel dat er een duidelijk verschil is tussen wie jij thuis bent en wie jij op werk bent?

Even iets heel anders: ik weet dat ik jullie een follow-up van mijn blogreeks heb beloofd, maar het was zo druk op werk dat ik het gewoon niet heb kunnen afmaken. Spiet mie donders. Als ik terug ben van vakansje maak ik het weer goed hoor! En ondertussen lees je deel 1, 2 en 3 gewoon nog een keertje 😉

 

Shares 0
Article by Johanne

Hi, my name is Johanne. I'm almost 31 years old and keep thinking about what I really want in life. A quarter life crisis, if you will. On my blog you'll read more about the dilemma's where us (twenty year olds and) thirty year olds think about, about lifestyle en probably also about my cat.

This Article Has 11 Comments
  1. Ik merk vooral dat ik thuis eigenlijk meer op mijn strepen sta. Als ik het thuis ergens niet mee eens ben, zal iedereen het geweten hebben. Op mijn werk denk ik al gauw: “Ach ja, zolang ik hier maar voor betaald word.” Niet altijd een even goede eigenschap vrees ik, haha 😀
    Sam – singlereadytomingle onlangs geplaatst…Tinder PlusMy Profile

    • Johanne schreef:

      Haha, misschien ook niet even handig op werk, maar ik denk wel dat je je leven er zo makkelijker door maakt. Vind het superknap van je dat je juist thuis zo op je strepen staat! Bij mijn vriend kan ik het opzich wel, maar het is toch anders. Voorzichtiger denk ik, omdat ik een soort van verlatingsangst heb, haha.

  2. Beth schreef:

    i love this. It’s always more rewarding to be yourself.
    Beth onlangs geplaatst…Personal me vs. business meMy Profile

  3. deniel schreef:

    this is something related to our mindsets when working with different people? I also have the same feeling as you, for being as another person when working and when spending time with friends 😀

    • Johanne schreef:

      It’s interesting though, right? How much you can change yourself in a different situation. And yes, I definitely agree that it’s related to our mindset!

  4. Daisy schreef:

    Interessant onderwerp om over te schrijven! Dit zette me gelijk aan het denken over mijn persoonlijke en zakelijke ik, en ik vraag me af hoeveel verschil er tussen beiden zit. Vroeger was er denk ik bijna geen verschil en kon ik kritiek op zakelijk vlak heeel erg persoonlijk aantrekken. Gelukkig kan ik dit nu beter relativeren. Wat je zegt over angsten herken ik goed. Op persoonlijk vlak voelt de verantwoordelijkheid gewoon groter. Verder ben ik zakelijk echt strikt met op tijd zijn en werk ik lekker vooruit, terwijl ik met persoonlijke afspraken vaak net wat te laat aankom en alles op het laatste moment doe.. haha.
    Daisy onlangs geplaatst…Een kijkje in ons huisMy Profile

    • Johanne schreef:

      Dankjewel Daisy! Ben blij dat je je er enigszins in herkent. Ben altijd bang met dit soort dingen dat ik niet spoor ofzo, maar natuurlijk ben ik er nooit alleen in! Dat met vooruitwerken en op tijd zijn…dat herken ik ook heel erg. Ik heb liever op zakelijk vlak dingen op orde, dan dat ik dat thuis heb. Superonhandig soms.

  5. Laetitia schreef:

    Interessant! Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht, over het verschil tussen mijn zakelijke ik en mijn privé-ik. Ik verbaasde me eerst toen je zei dat je op werk makkelijker kunt loslaten en positiever bent dan thuis, had het eerder andersom verwacht. Nu ik je stuk heb gelezen klinkt het juist heel logisch, de consequenties van ‘fouten’ maken op het werk zijn wellicht inderdaad minder groot. Komen in ieder geval minder dichtbij! Ik kan niet zo goed zeggen of dat bij mij ook zo is, dat mijn angsten en onzekerheden minder sterk zijn als het met werk te maken heeft, ik vrees van niet eigenlijk. Wel ben ik duidelijk positiever op werk dan thuis, maar dat heeft puur met de aanwezigheid van mijn collega’s te maken. Thuis ben ik alleen, niet zo gek dat ik dan veel stiller en rustiger ben en vervolgens makkelijker in mijn (pieker)denken wegzak. Op werk raak ik enthousiast van gesprekken met collega’s en ik vaak de luidruchtigste van iedereen haha. Ik noem het maar balans 🙂
    Ik denk dat het niet meer dan normaal is dat je thuis een beetje anders bent dan op het werk, zolang je je niet anders vóórdoet en er geen last van hebt. Kan me dus wel goed voorstellen dat je wat meer van je zakelijke eigenschappen in je privéleven zou willen hebben. Wellicht komt dat op den duur vanzelf. Zoals je zegt, je kan het immers wel en dat gaan vanzelf doorsijpelen naar je persoonlijke ik lijkt me. Wat als je het mij vraagt , privé en werk strikt gescheiden houden? Kan niet en zou je ook niet moeten willen!
    Laetitia onlangs geplaatst…Wat hardlopen mij leerde over mezelf en mijn chronische vermoeidheidMy Profile

    • Johanne schreef:

      Ik denk dat je daar ook een goed punt hebt: collega’s doen heel veel. Als ik bijvoorbeeld kijk naar mijn vorige werk, dan had ik niets aan mijn collega’s en voelde ik me dus ook minder krachtig. Nu is dat heel anders en word ik (en ik denk dat we dat allemaal hebben) door elkaar gemotiveerd om voor onszelf op te komen. En dat maakt het ergens ook makkelijker. Weten dat je niet alleen bent, helpt enorm veel. En natuurlijk is dat thuis anders. Hoewel ik niet alleen ben, heb ik die angst om het te zijn wel én ben ik daardoor denk ik ook deels anders… Stom, maar waar. Dat piekeren als je alleen bent is heel logisch. Je hebt thuis ook meer tijd om over dingen na te denken, en op werk heb je voldoende afleiding.

  6. Romy schreef:

    Oeh, dit is eigenlijk wel heel erg herkenbaar. Wat leuk dat je dit onderwerp aansnijdt! Ik denk dat het inderdaad heel normaal is dat je als persoon iemand anders bent dan hoe je je zakelijk opstelt. Zelf ben ik op zakelijk vlak ook een stuk minder onzeker en meer zelfverzekerd en kan ik beter dingen van me afzetten. Vandaag nog was er een collega van een andere afdeling die een paar onterechte kritiekpunten op me afwierp. Als persoon zou ik me zoiets al snel heel erg aantrekken en me er rot over voelen. Maar nu realiseerde ik mezelf gewoon (mede dankzij een collega die het voor me opnam) dat diegene ongelijk had en was ik het een half uur later alweer vergeten. Daar zou ik in mijn persoonlijke leven zelf nog wat van kunnen leren 😉

    • Johanne schreef:

      Wat knap! Ik zou het ook verschrikkelijk vinden hoor, als iemand kritiek op me zou hebben. Vrees dat dat nooit makkelijk wordt. Vind het superknap dat je het kon loslaten én wat fijn dat je collega het voor je opnam. Je hebt er helaas altijd wel iemand tussen zitten die de sfeer moet verpesten, maar gelukkig heb je aan de meeste collega’s echt wel iets. En eens: konden we persoonlijke kritiek maar eens loslaten. Daar kan ik ook zo mee zitten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge