Een jaar in Spanje

Een jaar in Spanje: gevoelens, lessen, doelen en plannen

Hóe is het alweer een jaar geleden sinds we naar Spanje zijn verhuisd? Op 18 april 2023 vlogen we ‘s middags naar Spanje. Niet wetende of we het huis van onze dromen zouden krijgen en hoe lang we bij mijn schoonouders zouden wonen. Gelukkig is dat stukje toen snel goed gekomen en wonen we alweer een hele tijd om een heel mooi, rustig plekje dicht bij Vigo. Een jaar is natuurlijk wel een mooie mijlpaal om even stil te staan bij hoe ik me voel, welke lessen ik heb geleerd, wat mijn doelen nog zijn en welke plannen wij hebben. Komt ‘ie. 

De emigratie naar Spanje is me niet in de koude kleren gaan zitten. En heeft soms natuurlijk nog steeds een enorme impact op hoe ik me voel. Maar over het algemeen durf ik wel te zeggen dat er in een jaar tijd veel positiefs is veranderd aan mijn mindset. Ik vond het oprecht heel erg lastig om mijn familie achter te laten en mijn kindjes zo ver van ze te verwijderen (ja, dat was andersom eerder natuurlijk ook het geval…). Dus ja, de eerste paar maanden heb ik het echt wel eens zwaar gehad, maar tegelijkertijd was het ook wel vertrouwd toen we eenmaal weer met zijn viertjes waren.

En dat is het nog altijd. Ons huis is ons thuis. En hoewel het nog aan de aankleding schort, voelt het wel goed. Spreek ik de taal? Mwah, kon stukken beter. Vind ik het makkelijk om ergens naartoe te gaan? Nee. Vind ik het makkelijk om contact te leggen met anderen? Ook nee. Klinkt lastig en dat is het soms ook wel, maar aan de andere kant ben ik ook een einzelganger en kan ik ermee omgaan. Scheelt natuurlijk ook dat we om de zoveel maanden een weekje in Nederland zijn en dat mijn ouders ook hebben gezien dat hun kleinkinderen het goed hebben hier. En ik spreek twee van mijn liefste vriendinnetjes iedere week via Zoom. Dus ja, all over: het gaat goed. 

Geleerde lessen

Ik wil even een ding aan de kaak stellen hoor: al 9 jaar lang (de looptijd van mijn relatie ;-)) hoor ik dat Spanjaarden zo gastvrij en open zijn en dat je als buitenlander makkelijk vrienden met ze maakt. Ik ben hier om dat te ontkrachten. Mijn ervaring is dat men best verlegen reageert op iemand die niet uit Spanje komt en de taal nog niet goed spreekt. En ze zijn al helemaal niet geneigd om hele gesprekken met je aan te gaan, ook niet op het schoolplein. 

Wel valt het me op dat in de plek waar wij wonen opvallend veel Spanjaarden wonen die wél Engels spreken. Ze zijn soms wat verlegen of huiverig om het te doen, en ze exuseren zich regelmatig voor hun slechte Engels, maar ik vind het fantastisch en begrijp precies wat ze bedoelen. Ben ze alleen maar dankbaar, want met mijn Spaans kan ik nog niet hele gesprekken bij de dierenarts houden, zeg maar. 

Er is hier veeeeel minder op loopafstand. Waren we in ons Gelders dorpje binnen een minuut lopend bij de supermarkt en Action, moeten we hier bewust de auto pakken om naar de supermercado of iedere andere winkel te gaan. Ja, tenzij je in een flat in het centrum woont. Maar da’s overal. Je hebt hier gewoon geen grote supermarkten in de buurten en dat is in Nederland natuurlijk wel anders. Dus ja, ik doe nu iedere week mega weekboodschappen en hoop dat ik niet weer 15 minuten in de auto hoef te zitten naar de supermercado, haha.

Over supermercados gesproken. Man, wat mis ik de Nederlandse supermarktproducten. Zo’n Spaanse supermarkt is op het begin natuurlijk hartstikke leuk en interessant en je hebt er heerlijke dingen, maar ik mis het grote Aziatische aanbod in Nederland, ik mis de voorverpakte groenten en aardappelen, ik mis kant-en-klare soepjes en (goede!) salades. Ik mis mijn paprikachips. En ik mis Tony Chocolonely…

Mijn Spaans gaat veel trager dan gedacht. Ik had oprecht gedacht dat ik na een jaar toch wel een aardig woordje Spaans zou spreken, maar het valt tegen. Ik versta heel veel en ook opvallend veel Galicisch, maar praten… Nog niet. Volgens mijn lerares Spaans gaat het goed en ken ik heel veel basiszinnen al, maar die gebruik je bijna nooit in het dagelijks leven. Dus dan houdt het al snel op, haha. Gelukkig heb ik nog altijd mijn oude vertrouwde ‘perdon, hablo un poco de espanol’. 

Met de jongens gaat het echt fantastisch. Niet echt een geleerde les, maar wel soort van. Omdat ik bang was dat zij het wellicht lastig zouden vinden om hier te aarden, maar het tegendeel is waar. Ze hadden het Spaans (of eigenlijk Galicisch) zo onder de knie en hebben het naar hun zin op school. Volgens hun juf doen ze het boven verwachting goed, dus wat wil een moeder nog meer? Ze hebben ook een hele, hele fijne juf en ik mis haar nu al voor volgend jaar…

Het weer. Het weer, jongens. Het is nu fantasisch heerlijk, daar mag ik echt niet over klagen. Maar we hebben van oktober tot en met eind maart zoveel regen gehad. Zooooo veel regen. En wel veertien stormen. Niet normaal. En niet regen en storm zoals in Nederland, wat vaak ook best gematigd is. Nee, gewoon continu met bakken uit de lucht én niet normaal harde storm.

En dan nog even de diepte in: ik was voor onze verhuizing naar Spanje bang dat ik het niet kon. Dat ik binnen een jaar weer terug zou zijn gerend naar Nederland. Maar blijkbaar ben ik toch weerbaarder en sterker dan ik dacht. Natuurlijk mis ik Nederland, maar ik heb nog geen enkele keer een concrete behoefte gehad om terug te gaan. Voor ons werkt het zoals het nu gaat, en dat is voor nu helemaal goed. De rest komt vanzelf. 

Mijn Spaanse doelen

Ik heb maar een heel concreet doel en dat is om echt even een tandje bij te zetten met mijn Spaans. Aan de ene kant merk ik dat mijn angst om het niet goed te doen in de weg zit, en anderszijds is het ook gewoon lastig om er genoeg tijd voor vrij te maken in combinatie met werk, koken, schoonmaken, kindjes, een relatie en alles eromheen. Dus het is ook deels dat ik moet accepteren dat het ‘poco a poco’ gaat, maar tegelijkertijd…

Als ik vrienden wil maken hier, moet ik gewoon beter Spaans praten. Dat is duidelijk. En ik merk wel dat de andere schoolpleinmama’s een beetje beginnen op te warmen, maar het is gewoon een drempel voor ze om tegen een buitenlander te praten. Geeft niet, snap ik ook. We zullen elkaar nog vaak genoeg tegenkomen, dus wie weet.

En nee, ik wil niet op zoek gaan naar clubjes of wat dan ook in de buurt, want dat zijn verplichtingen en ik haat (geen overstatement) verplichtingen.

Tot slot zou ik ook graag willen dat ik hier tot rust kom. Ik heb nog steeds moeite met dingen los te laten en ze te accepteren zoals ze zijn. Natuurlijk zijn er veel moetjes, maar het gevoel loslaten dat alles SNEL moet zou fijn zijn. 

Onze Spaanse plannen

We hebben niet echt concrete plannen. De jongens hebben straks drie maanden zomervakantie (help, hoe ga ik dat overleven?). Twee weken daarvan hebben we vakantie en gáán we hopelijk ook eindelijk eens een keertje weer op vakantie. Ook gaan we even naar Nederland, natuurlijk. Verder…genieten van ons fijne huisje en dit verder inrichten. Het is nog steeds wat kaal, dus hoog tijd dat er wat leven in de brouwerij komt.

Article by Johanne

Hi, ik ben Johanne! Ik ben 35 jaar en moeder van een eeneiige tweeling. Axel en James zijn mijn licht en leven, maar ik ben natuurlijk meer dan alleen mama: ik hou van werken, bloggen, lezen, schrijven en heel af en toe sociaal doen. Hoe hou ik al die ballen in de lucht? Vaker niet dan wel, maar hey, soms gaat het ook goed!

This Article Has 1 Comment
  1. Irene schreef:

    Ik vind dit een fijne update! Het gaat best wel goed zo te lezen. Vooral leuk dat het met de jongens zo goed gaat en dat ze weinig aanpassingstijd nodig hadden. Een taal leren is als kind toch nog altijd gemakkelijker dan als volwassene. Dat zal bij jou ook wel komen! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *