Gentle parent

Ik gentle parent (vind ik) en dit is hoe ik het doe (of probeer)

Instagram staat er vol mee: filmpjes over ouders die aan gentle parenting doen. Het komt ze soms op veel kritiek te staan, want als gentle parent zou je een watje zijn en je kind alles laten bepalen. Gelukkig zijn er ook filmpjes die laten zien wat gentle parenting echt is. Je voelt mee, toont respect en praat tegen je kind, maar je stelt ook duidelijke grenzen. Toen ik nog aan het begin van het moederschap stond (to be fair, dat sta ik nog steeds), was ik er keihard van overtuigd dat ik een 100 procent gentle parent kon zijn. Ik haat schreeuwen en op tafels slaan, maar helaas heb ik er ook aan moeten geloven. Met een flinke dosis spijt en sorry’s achteraf. Ben ik dan geen gentle parent? Jawel, ik denk van wel. Maar wel eentje die er af en toe een andere opvoedstijl in gooit omdat ze het anders niet volhoudt. Dat is ook ouderschap. 

Gentle parent of respectful parent

Gentle parenting is ook wel respectful parenting. Beide termen vind ik mooi. Het is wat mij betreft heel simpel (kun je met mee eens zijn, kun je ook niet): een kind is een mens. Een klein onschuldig mensje, dat ondanks zijn of haar vreselijke temper tantrums en huilbuien nog zoveel moet leren. Kinderen moeten leren wat goed en fout is (en soms wat grijs is). Maar ze moeten ook leren hoe mensen respectvol met elkaar omgaan. Hoe er open met elkaar gesproken wordt. Hoe je elkaar als mens behandelt. Ik vind het niet fijn als iemand tegen mij tekeer gaat, en ik ben volwassen. Hoe erg moet een kind dat wel niet vinden? 

@tamkatlay I tried. #gentleparenting #parentfail #momhumour #toddlerdiscipline #parentinghack #funnymom ♬ original sound – Gabriel Sey

Over grenzen heen

Nu, eerst een keiharde disclaimer: ik klink nu heel kalm en relaxt, en dat lijk ik volgens mij ook heel vaak voor de mensen om mij heen. Maar echt, dat ben ik niet altijd. Soms ben ik een overworked, overtouched en een KAPOTMOEIE moeder. En als mijn kindjes dan over mijn grenzen heen gaan (dat hoeft maar iets heel kleins te zijn), schreeuw ik soms. Breng ik ze voor een time-out naar bed zonder tegen ze te praten. Sla ik met mijn hand op tafel (oké, dat heb ik één keer gedaan en ik wilde huilen van de pijn. Krijg je ervan). En moet ik echt op adem komen voordat ik weer normaal kan doen. Ik denk ook dat dat heel menselijk is. Je kunt niet altijd maar rustig zijn, dat geloof ik echt. En voor wie dat wel kan: hoe?!

Gelijk behandelen

Maar goed, in de tussentijd ben ik een soort gentle parent. Leg ik mijn kindjes alles uit over waarom iets goed of slecht is, waarom slaan, bijten of krabben niet oké is en ga ik het gesprek met ze aan als het even niet goed gaat (probeer het maar eens, als je een krijsend kind in je armen hebt dat schreeuwt dat je stom bent). En soms, soms als ik uit mijn slof schiet kan ik heel snel herstellen. Dan vraag ik meteen erna: wil je een knuffel? En dan is eigenlijk alles weer goed. Soms zijn kindjes gewoon moe en schreeuwen ze. Soms hebben ze honger en huilen ze voor je gevoelig oneindig lang. En dan kan de oplossing zo simpel zijn: praat met ze en vraag wat ze nodig hebben. Dat is toch het enige wat jij ook wil als je moe, boos of verdrietig bent? 

@tank.sinatra The last thing you want is for daddy to start having big feelings #gentleparenting #parenting #kids #fyp #parody ♬ original sound – TankSinatra

Zo, dit is een heel artikel geworden dan ik voor ogen had. Ik wilde het niet eens vanuit mijn eigen perspectief schrijven, maar dit is wat er uit mijn vingers kwam. Heb je soms, toch? 😇Maar ik denk wel dat het een realistisch beeld geeft van iemand die zich een gentle parent noemt. Of een respectful parent. En nee, ik vind mijzelf absoluut niet soft en toegeeflijk. Soms ben ik gewoon boos en soms ook vaker dan soms.

Mijn kinderen mogen niet alles van mij en ik zeg niet alleen maar ‘dat vind mama niet leuk’ ‘niet doen, lieflief Axeltje, sla je broertje maar niet’. Ik stel duidelijke grenzen en ik zie het ook dat het zijn vruchten afwerpt. Mijn (echt!) lieve kindjes weten inmiddels heel goed wanneer ze sorry ‘moeten’ zeggen en het ook menen. Daar hoef ik niet om te vragen. Ik eis het niet. Ik heb het ze geleerd om te zeggen wanneer ze spijt hebben. En ik denk dat dat heel waardevol is.

Dus, kun jij je hierin vinden of totaaaaal niet? Mag hè! 

Article by Johanne

Hi, ik ben Johanne! Ik ben 35 jaar en moeder van een eeneiige tweeling. Axel en James zijn mijn licht en leven, maar ik ben natuurlijk meer dan alleen mama: ik hou van werken, bloggen, lezen, schrijven en heel af en toe sociaal doen. Hoe hou ik al die ballen in de lucht? Vaker niet dan wel, maar hey, soms gaat het ook goed!

This Article Has 6 Comments
  1. Irene schreef:

    Ik kan me er keihard in vinden! Ik roep soms ook als het me allemaal wat teveel is, maar daarna vind ik het ook niet moeilijk om sorry te zeggen. Ik heb dus geleerd uit dat boek waarvan je wilde dat je ouders het gelezen hadden (van Philippa Perry) dat het er niet per se toe doet op welke manier je een breuk maakt (dus door te roepen bijvoorbeeld), maar wel hoe je de breuk herstelt. En daardoor kan ik ook naar mezelf meer “gentle” zijn als ik dan eens over de rooie ga.En ook, we verwachten van kinderen allemaal dingen die we helemaal niet van volwassenen verwachten. Als ik mijn cool niet kan houden als ik boos ben, hoe moet ik dan verwachten dat mijn kind super chill en kalm is? Ik baal ook keihard als iets niet gaat zoals ik wil dus dan mag mijn kind dat ook. Ik kan ook geen uren zwijgen en stil zitten dus waarom zou mijn kind dat dan moeten doen? Enfin, ik kan echt lang doorgaan over het onderwerp, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: herkenbaar en goed bezig! 🙂 🙂

    • Johanne schreef:

      Haha yes! Ik heb dit zelfs een beetje geschreven met jou in mijn achterhoofd omdat ik vermoedde dat wij hier wel een beetje hetzelfde in zouden staan (gek he, heb je natuurlijk nooit echt ontmoet maar soms voelt het alsof ik weet hoe iemand is omdat ik mezelf herken😅). Dat boek van Philippa Perry heb ik gekocht in het jaar dat de jongens geboren waren, maar vervolgens nooit een letter van gelezen. Wil ik wel heel graag, vooral nu je dit hebt gezegd. Mooi, want dat zou mij inderdaad ook meer rust geven.

      En verder ook helemaal met jou eens!
  2. Saskia schreef:

    Mooi artikel! Ik probeer altijd bewust bezig te zijn met het moederschap en zo positief mogelijk. Ook ik ben een uitlegger zodat hij weet waarom iets gebeurd, is of mag of juist niet. Lukt uiteraard niet elke dag maar ik sta er wel heel bewust bij stil dat wat ik erin stop, ook heel bewust bij een kind terecht komt. Mooi dat je dit op deze manier doet bij je boys. <3Ik ben bezig met een cursus (#spon voor mijn blog) die Happy Mommy Mindset heeft en dit is ok echt wel bewust bezig ermee zijn en af en toe even een reminder van ‘Ohja!’ Komt binnenkort op mijn blog, misschien ook wel interessant voor je.

  3. Audrey schreef:

    Dat laatste filmpje is echt spot on, hahaha! Ik sta er helemaal hetzelfde in als jij: kinderen verdienen het om in hun waarde te worden gelaten en zo veel autonomie te krijgen als praktisch gezien haalbaar is. Moet jij in de praktijk ook vaak op je handen zitten als je ziet hoe sommige andere ouders dat helemaal niet doen?

    • Johanne schreef:

      Hahah, echt he? Ik heb ook weleens op rustige toon gevraagd dat ze toch zeker niet wilden dat ik boos werd…nou, blijkbaar wilden ze dat wel hahaha. Ooh, ik zit hier thuis heel vaak op mijn handen, haha. Mijn vriend snapt waarom ik gentle parent en hij wil het zelf ook wel, maar vindt het heel lastig omdat hij echt uit de cultuur ‘als je niet lief doet, zijn we geen vriendjes meer’ komt. Dus het is een proces waar ik soms mijn mond moet houden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *