Maandoverzicht maart19

Hey, zo had ik mijn leven niet bedacht! Deze dingen gingen niet zoals gepland…

Je hebt mensen die vinden dat het leven te plannen is en je hebt mensen die dat niet vinden. Ik was altijd een levensplanner (ofja, altijd…een tijdje) maar heb met name na mijn 25ste geleerd dat het leven niet te plannen is. Je kunt dingen nog zo helder voor ogen hebben, soms gaat het leven niet zoals je verwacht. En natuurlijk zijn er dingen die je wel kunt plannen, maar het meeste? Wat mij betreft niet. En dat maakt dat het leven soms wat onverwachte wendingen heeft. Dat kan goed zijn, maar ook minder goed. De ene dag kan alles fantastisch zijn, de andere dag is dat het wellicht niet. Dat geeft ook allemaal niet, maar het heeft me wel geleerd om flexibeler om te gaan met mijn verwachtingen. Wat ging er allemaal niet zoals gepland?

Ik gaf de mogelijkheid tot vast contract op voor een freelanceleven 

Toen ik aan het volwassen leven begon, was de crisis nog niet voorbij. Er waren wel wat banen, maar je kon geen vetpot verwachten en een vast contract ook niet. Die verwachtingen liet ik dus ook al snel varen. Als ik maar een leuke baan vond. Uiteindelijk heb ik verschillende functies gehad en ben ik geëindigd als tekstschrijver. En hoewel ik in 2017 toch eiiindelijk de kans had om een vast contract te bemachtigen, heb ik mezelf – met alle stress en angst van dien – toch in diepe gegooid en ben ik freelancer geworden (wat overigens ook niet zo makkelijk als je misschien denkt!).

Ik verhuisde vaker dan me lief is

Ik ben echt het type huisje-boompje-beestje. Thuis ben ik op mijn best & dus had ik altijd voor ogen dat ik op een gegeven moment in een heel fijn koophuisje zou wonen, met alle mooie dingen die erbij hoorden. Inmiddels ben ik twaalf keer verhuisd (inclusief tijdelijke verhuizingen naar mijn ouders) en heb ik in mijn volwassen leven nooit ergens langer gewoond dan drie jaar. Inmiddels is dat koophuisje al bijna drie jaar in the pocket, op een totaal onverwachte plek. In een dorp (!), in Gelderland (!).

Gingen we er eindelijk voor, bleek zwanger blijven moeilijk 

Als je er zelf niet direct mee te maken hebt, heb je niet zo snel door hoe niet-vanzelfsprekend zwanger worden of zwanger blijven is. Er zijn zo ongelofelijk veel stellen die niet zwanger kunnen worden of zwanger kunnen blijven. Miskramen komen zo vaak voor. Maar sta daar maar eens bewust bij stil als je daar nog nooit direct mee te maken hebt gehad. 

Dat ik moeder wilde worden, wist ik al heel lang. Heel lang. Er zijn genoeg dingen gebeurd die die wens tegen hielden. En dat is maar goed ook. Ergens. Want ik ben nu bij de persoon met wie ik moeder had moeten zijn. Met die persoon die de vader van mijn kinderen hoort te zijn. Ruim vier jaar geleden tijdens onze reis naar de Noordkaap hakten we de knoop door en gingen we ervoor. Hoe vrolijk en enthousiast we er in gingen, hoe onbezorgder het na verloop van tijd werd. Want het is echt zo: je kunt nog zo hard schreeuwen dat je voor je dertigste moeder wil zijn, het moet je gegund zijn. Het is geen kwestie van plannen. 

De moeilijke tweelingzwangerschap en wat erna gebeurde

Oh, wat was ik blij toen ik eindelijk de 12 weken passeerde. Maar oh, wat was ik ook nog enorm voorzichtig. Pas na de 20-wekenecho durfde ik beetje los te laten, maar dat lukte me nooit helemaal. Vanuit het ziekenhuis werd altijd gezegd: we gaan je inleiden met 36 weken. En hoewel ik ergens wel wist dat 36 weken heel ambitieus was, had ik nooit gedacht dat ze met 32 weken zouden komen. En toch gebeurde het. En dat was prima. Totdat ze ziek werden, juist vanwege die prematuriteit. Hun darmpjes waren nog niet volledig ontwikkeld en dus ging het mis. Bij beiden. Gelukkig ligt dat nu al een tijdje achter ons en is het leven met kindjes eindelijk een beetje hoe het hoort te zijn. Ik kan alleen maar hopen dat dat zo blijft <3.

Fabrizio verliet het leven veel te vroeg

Ik snap heus wel dat huisdieren eerder het leven laten dan jij dat doet. Maar dat mijn allereerste huisdiertje zo snel van ontnomen werd, dat had ik nooit verwacht. Mijn witte, gekke katje was maar zes jaar oud toen hij moest inslapen. Ik was op vakantie in Spanje (eerste keer mijn schoonouders ontmoeten, hoi) en mijn ouders en broertjes moesten het allemaal op zich nemen. Ik ben ze eeuwig dankbaar dat hij niet alleen is geweest. Maar ik had zo graag nog een paar jaartjes extra met hem willen hebben. Ik was bezig hem aan de lijn buiten te laten spelen (hij was doof, dus los op straat was te gevaarlijk) en had hem zo graag nog veel meer buiten zien genieten. In onze tuin in Heerenveen, in Nieuwegein en nu op onze nieuwe plekje. Ik had hem zo graag nog die laatste knuffel willen geven. Die allesomvattende knuffel om hem te laten weten dat het oké was. En dat ik altijd van hem zal blijven houden. 

Het is alweer vijf en een half jaar geleden, maar soms heb ik het er nog moeilijk mee. Hij was zo mooi, zo gek én mijn beste vriend (naast Buttie, maar die was wat terughoudender toen hij nog leefde). En je allereerste huisdier vergeet je nooit. Gelukkig heb ik een mooie foto van hem op mijn kast staan met zijn prachtige potje met as ernaast. Hij is er nog steeds bij. En zal er in welk huis we ook wonen altijd bij zijn.

Zo, dit werd sentimenteler dan ik dacht! 

*oude foto! Credits: Vaker Vrolijk

Article by Johanne

Hi, ik ben Johanne! Ik ben 35 jaar en moeder van een eeneiige tweeling. Axel en James zijn mijn licht en leven, maar ik ben natuurlijk meer dan alleen mama: ik hou van werken, bloggen, lezen, schrijven en heel af en toe sociaal doen. Hoe hou ik al die ballen in de lucht? Vaker niet dan wel, maar hey, soms gaat het ook goed!

This Article Has 5 Comments
  1. Jenn schreef:

    Mooi geschreven, soms lopen dingen inderdaad anders dan verwacht. Ik ben helemaal geen planner eigenlijk, maar als je mij 20 jaar geleden dingen had onthuld over mijn huidige leeftijd had ik je soms ook keihard uitgelachen. Het verlies van een huisdier blijft altijd moeilijk, al wordt het misschien met de jaren wat minder ‘rauw’.

  2. Audrey schreef:

    Wel een heel mooie foto, ondanks dat-ie ouder is! Ik was inderdaad ook zo’n levensplanner, maar ik kreeg ook genoeg verrassingen voor mijn kiezen. Gelukkig zaten er genoeg wendingen bij die (uiteindelijk) mooie dingen opleverden!

  3. Saskia schreef:

    Het leven kan je inderdaad niet plannen. Wilde geen moeder worden en heb nu het mooiste kind (vind ik dan he haha) dat er is. Was erg blij bij mijn ex werkgever en wilde daar altijd blijven en start eind deze week bij een nieuwe organisatie. Zo weet je nooit hoe dingen lopen en dat maakt het ook leuker om onverwachte dingen te beleven. Mooi artikel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *