Het was een gewone werkdag. Geen carnaval, geen feest, geen bijzonder moment. Gewoon, een gewone werkdag, een reguliere schooldag. Maar wel eentje met veel regen. De week ervoor waren mijn ouders nog in Spanje geweest voor de verjaardag van de jongens. Huis vol, twee paar extra handen om te helpen en natuurlijk extra gezelligheid. En toen ineens: stilte. Opa en oma terug naar Nederland en wij weer terug in ons eigen ritme. Of nou ja, poging tot ritme.
