Why I don't plan ahead anymore

[:nl]Ik kijk niet verder dan drie maanden vooruit[:en]This is why I don’t plan ahead anymore [:]

[:nl]

Sinds een half jaar mag ik van mezelf alleen kortetermijnplannen maken. Waarom? Omdat ik niet weet waar ik ben over een paar maanden. Vooral nu ik wat ouder ben, denk (dacht) ik veel meer na over mijn toekomst. Nu dat niet meer ‘mag’ is dat een hele omschakeling, want ik dacht altijd te weten waar ik bijvoorbeeld over twee jaar zou zijn; namelijk in mijn eigen veilige omgeving. Maar daar ben ik binnenkort niet meer, want we gaan verhuizen naar waar dan ook. Hoe ga ik hiermee om?

Huis kopen? Daar mag ik niet over nadenken. Nageslacht? Daar is het nu niet de tijd voor. Een andere baan? Nee hoor, blijf waar je zit. En dat is lastig, want ik wil altijd vooruit. Ik heb moeten accepteren dat het nu niet de tijd is om over de grote dingen des levens na te denken. Op één ding na, en dat is iets wat ik overal ter wereld kan doen, namelijk bloggen. Ja, dit is een groot ding des levens voor mij…

Kansen creëren

Verhuizen betekent namelijk ergens anders mogelijkheden creëren. Ik heb een communicatie- en schrijfachtergrond. Het is heel lastig om in het buitenland werk te vinden in deze sectoren, want mijn lokale communicatievaardigheden zijn gewoon niet goed genoeg. Mijn Engels is echt meer dan prima, maar ik kan er niet mijn carrière van maken. Ik kan heel slecht stilzitten, dus ik moet iets te doen hebben zolang ik geen baan heb. Dus waar we ook naartoe verhuizen, heb ik nu iets waar ik mij op kan storten: A pinch of Jo. In de loop van de tijd hoop ik dat dit uitgroeit naar iets groters, waarbij ik bijvoorbeeld ook kan freelancewerk kan doen voor Nederlandse werkgevers. Of hoop ik een (parttime) baan te vinden buiten mijn eigen sector, zoals in de horeca, het toerisme of als nanny. En ik ben blij dat ik deze blog heb, want dit is mijn grote project waar ik mij op kan storten in de tijd dat ik mij niet op de andere grote dingen des levens ‘mag’ focussen. Schrijven foto’s maken, inspiratie zoeken, website onderhouden…ik vind dat zulke leuke dingen om te doen! Ik ben er trots op dat ik eindelijke deze stap heb genomen.

Focus verleggen

Het is heel eng, en tegelijkertijd heel leuk om niet te weten waar je over een paar maanden bent. Onze vakantieplannen zijn onder voorbehoud, ons huis is onaf en de focus ligt op: waar gaan we heen en hoe. Hoe zit dat straks met onze spullen: nemen we die me of verkopen we alles? Kan Buttons met me meevliegen, moet ze als cargo, moet ze in quarantaine? Dat zijn allerlei vragen waar ik mee rondloop. Vragen die niet zover reiken.

Loslaten

Maar als ik heel eerlijk ben vind ik het helemaal niet erg om niet meer vooruit te denken (of in ieder geval, proberen niet meer vooruit te denken). In het verleden deed ik dat misschien iets te veel of te vaak en dat heeft me nergens gebracht. Ja, het is goed om te willen, te hopen en te dromen, maar pin jezelf nergens op vast. Want anders loop je alleen maar tegen teleurstellingen aan. Sta ervoor open dat dingen ook NIET kunnen gebeuren. Dat accepteer ik zelf ook nog lang niet altijd, maar het is een besef dat steeds meer komt. Natuurlijk geldt dat niet voor dingen waar je echt voor werkt en minder afhankelijk bent van externe factoren. Want aan de andere kant geloof ik ook: als je maar hard genoeg werkt, bereik je je doelen.

Lang verhaal kort: ik heb één groots langetermijnproject en de rest is allemaal klein en reikt niet verder dan juli, bij wijze van. We zien wel waar we uiteindelijk heen gaan en dan kijk ik weer verder. Ik ben ervan overtuigd dat het me nieuwe kansen brengt, wellicht ook voor de lange termijn.

[:en]Since about six months I only allow myself to make short term plans. Why? Because I don’t know where I’ll be in a couple of months. Especially now that I’m a little older, I think (or thought) a lot more about my future than I used to. Now I forbade myself to do so, I have to change my entire way of thinking. I always thought I knew where I would be in, say, two years because I would be in my own safe environment. But soon I won’t be anymore because we’re moving some place else. How do I deal with that?

Not allowing myself to make big plans means no thinking about buying a house, no thinking about children and no thinking about a different job. Until we know where we’ll be, I have to keep my thoughts in check. And that’s difficult because I always want to move forward. I’ve had to accept that now is not the time to think about the ‘big’ things in life. Except for one thing, and that’s something I can do anywhere in the world: blogging.

Creating chances

Moving means creating possibilities somewhere else. I have a communications and writing background. Difficult sectors to find a job in a foreign country because my skills just won’t suffice anywhere else than here. My English is more than okay, but I can’t make a career out of it. I hate sitting still, so I have to be able to do something as long as I don’t have a job, and that will be A pinch of Jo. I hope that as time passes, I’ll be able to make this thing grow big and to be able to maybe freelance next to this. Or I hope to find a (part time) job outside of my own sector, like in tourism or be a nanny. And I’m so happy with this blog because this is the project I can busy myself with as long as thinking about the big things in life is off limits.

Shifting focus

It’s scary and exciting at the same time, not knowing where you’ll be in a couple of months. Yes, we made plans for the summer, but will we actually go? We have no idea. Our current house is unfinished and our entire focus is on where are we going and how will we get there? What about all our stuff: do we take it or sell it? Can Buttons fly with me, is she cargo and does she have to be quarantined? All kinds of questions I walk around with on a daily basis. Questions that don’t really go that far into the future.

Letting go

If I’m completely honest with myself, I don’t mind not thinking about the distant future (or at least trying not to think about it). In the past, I did that a little bit too much maybe, and that got me nowhere. Yes, of course, it’s good to want, to wish, to hope and to dream, but don’t hold on to it too much. Disappointment is right around the corner. Be open tot he fact that things can NOT happen. This way of thinking is really difficult for me, but I’m getting there. To emphasize here: I don’t believe this is valid for every situation. Working hard and not relying on that many external factors will certainly get you very far. Because I really do believe that if you work hard enough, you will accomplish your goals.

Long story short: I basically have one long-term plan and that’s the blog, everything else just has to wait. We’ll see where we end up and then I will pick up my thinking about the future again. I know that us moving will give me so many opportunities that I would not have had if we would’ve stayed here. And maybe those opportunities will be there for the long run.

I would love to get tips/advice from people who are in the same situation![:]

Article by Johanne

Hi, my name is Johanne. I'm almost 32 years old and I keep thinking about what I really want in life. A quarter life crisis, if you will. On my blog, you'll read more about the dilemma's where us (twenty-year-olds and) thirty-year-olds think about, about lifestyle en probably also about my cat.

This Article Has 3 Comments
  1. […] Maar nu ik (meestal) eindelijk zo ver ben, ben ik heel enthousiast over de toekomst. De grote onbekende toekomst. Overigens, voor alle kleine veranderingen deins ik nog steeds terug, […]

  2. […] Dankzij mijn ouders , mijn vriend én mijn huidige werkgever (jaja) ben ik toch veranderd. Een speciaal moment dat ik mijn ommezwaai realiseerde heb ik niet, dat is geleidelijk zo gekomen. Net als zoveel dingen geleidelijk komen. […]

  3. […] weet het. Ik plan mijn leven niet meer. Maar het besef is gekomen dat ik toch wat orde in de chaos van mijn leven mag brengen. Het gevaar […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge