De dag dat een Spaanse supermarktmedewerkster mijn opvoeding overnam

Het was een gewone werkdag. Geen carnaval, geen feest, geen bijzonder moment. Gewoon, een gewone werkdag, een reguliere schooldag. Maar wel eentje met veel regen. De week ervoor waren mijn ouders nog in Spanje geweest voor de verjaardag van de jongens. Huis vol, twee paar extra handen om te helpen en natuurlijk extra gezelligheid. En toen ineens: stilte. Opa en oma terug naar Nederland en wij weer terug in ons eigen ritme. Of nou ja, poging tot ritme. 

Die middag stond ik met de jongens in de supermarkt. Zij waren moe en overprikkeld. En ik daardoor ook. Het was zo’n moment waarop alles samenkwam: werk in mijn hoofd, nog snel boodschappen doen, kinderen die hongerig zijn en nog niet helemaal terug zijn in het normale ritme na een week vol cadeaus, aandacht en gezelligheid. Een van hen werd boos. Niet een klein beetje mokken, maar echt boos. Stem omhoog. Tranen. Waarom? Omdat ik naar een ander gangpad ging dan hij wilde. En zodoende trapte hij op een gegeven moment tegen een kartonnen doos in de schappen. Een lege, gelukkig. Maar ik vond het echt niet kunnen. En ik schrok ook. Want dit had hij nog nooit gedaan. 

Streng optreden of rustig blijven? 

Ik voelde meteen een mix van irritatie en alertheid. Dit is zo’n moment waarop je als moeder wel lijkt te moeten kiezen: ga ik mee in de emotie of blijf ik rustig? Ik koos voor streng. Dus boos maar rustig (want supermarkt) vroeg ik hem wat hij in hemelsnaam aan het doen was. De beste methode? Geen idee, maar ik kan en ga niet toegeeflijk zijn bij trappen tegen dingen aan – zeker als die niet van ons zijn. Mijn gentle parenting verlaat op dat soort momenten echt even ‘the room’. En toen kwam zij.

Een supermarktmedewerkster. Vriendelijk. Betrokken. Een vrouw die we vaker zien bij de kassa en altijd heel lief is tegen de jongens. Ze kwam dicht bij hem staan, aaide hem en kalmeerde hem (in het Spaans natuurlijk). Dat vond ik eigenlijk nog fijn. Als iemand helpt om de spanning te breken, graag zelfs. Maar toen hoorde ik het woord chuches. Snoepjes. Ze beloofde hem snoep als hij rustig zou worden en blijven.

Kortsluiting

Mijn brein maakte een kleine kortsluiting. Sorry, wat hoorde ik hier net? Een kind dat net boos werd, iets schopte en grenzen opzocht…krijgt snoep. En echt, ik weet ook wel dat er bij hem geen slechte intenties waren. Dat hij zijn emoties simpelweg niet kon reguleren. En hij was waarschijnlijk nog een beetje ontdaan van het vertrek bij mijn ouders. Maar dat je dan als complete vreemde snoep belooft, ging er bij mij niet helemaal in. En voordat ik er goed en wel iets over wilde zeggen, was ze alweer weg. Ik dacht: ach, misschien is het wel een loze belofte en zien we haar helemaal niet bij de kassa. Of: nou ja, één snoepje dan. Vooruit. De rest van onze winkeltour gedroeg mijn boze jongen zich ineens poeslief (pluspunt!) en eenmaal de kassa stond ze daar. En hij maar voor haar wachten en wachten. En wat haalde ze daar ineens van onder de kassa weg? Een megazak snoep. Zo’n verzamelzak met allerlei mini-Haribozakjes. Zo’n zak. Ik was eerlijk gezegd best een beetje flabbergasted. Waarom meteen zoooo groot? Haal er dan een klein zakje uit of zo…maar nee, hoppa, direct in zijn handen geduwd. Zonder aan mij te vragen of het oké was. En ja, zeg er dan maar iets van in het Spaans. Zeg dan maar iets vriendelijks doch ferms in een taal die niet de jouwe is. 

Moeder zijn in het buitenland

Ik wist precies wat ik wilde zeggen. Iets als: “Bedankt, maar liever niet zoveel.” Of: “Ik wil hem nu niet belonen.” Of gewoon: “Nee, dit past niet.” Maar mijn Spaans is op zulke momenten niet snel genoeg. Ik kan prima korte gesprekken voeren. Ik red me enigszins. Maar in een onverwacht opvoedmoment, waarin ik én duidelijk wil zijn én niet ondankbaar wil klinken én niet de zure buitenlandse moeder wil zijn… daar mis ik net even dat snelle reactievermogen. Dus ik stond daar met mijn halve zinnen in mijn hoofd. Ik was ietwat geïrriteerd. Niet omdat ze wilde helpen. Dat snap ik wel. In Spanje is betrokkenheid vaak warmer en directer. En bemoeizamer. Dat kan vervelend zijn, maar ook heel mooi. Maar dit voelde niet mooi; dit voelde toch wel als een overschrijding van mijn grens. En ik moest vervolgens de “strenge moeder” zijn die zei dat hij dat snoep niet meteen mocht hebben. Terwijl de mevrouw hem net had beloofd dat het goed was. Ook twijfelde ik of ik misschien te streng was geweest. Want ik snap ook wel dat die jongen moe, overprikkeld en hongerig was. Moet ik zulke dingen dan laten gaan? Soms weet ik het ook echt niet.

Grenzen stellen in een ander land voelt ingewikkelder. Niet omdat je ze niet hebt. Maar omdat je ze in een andere taal moet verdedigen. En soms lukt dat gewoon niet soepel. Dat geldt overigens ook voor grenzen stellen bij mijn schoonmoeder, holy shit, soms hè. 

Zak mee naar huis

We hebben de zak uiteindelijk mee naar huis genomen. Ze kregen een half zakje bij de auto. En eigenlijk ging dat ook al tegen mijn principes in. Als ík nou degene was die het beloofd had. Maar ik was het niet. Het was een vrouw die we alleen hallo en gedag zeggen. Later die avond bleef het in mijn hoofd hangen. Dit zijn de kleine momenten van emigreren. Geen grote beslissingen of papieren rompslomp. Maar supermarktgangen waarin ik me ineens mega onzeker voel. Waarin ik me afvraag of ik te streng ben. Of te Nederlands. Of gewoon moe. En misschien hoort het er allemaal bij.

Moeder zijn in een land dat niet het jouwe is, betekent soms dat je pas thuis bedenkt wat je had willen zeggen. En dat je het de volgende keer misschien wél zegt. In iets beter Spaans. Of met iets minder twijfel. Of gewoon met een glimlach en: “Gracias, pero no hace falta”. En dan hopelijk zonder megazak snoep. En anders heb ik straks een 3-jaarsvoorraad aan snoep in huis 😉. 

Gelukkig is de rust inmiddels wedergekeerd, zijn we met zijn allen weer iets beter gereguleerd en is het zonnetje weer terug. Ondanks de dikke zak snoep heb ik gelukkig ook duidelijk kunnen maken dat ergens tegenaan trappen niet hoort. Dat die mevrouw hem heel erg lief vond en daarom snoepjes gaf, maar omdat het niet zijn moeder was.